Het zit er weer op, maar wat was het weer een machtig mooi weekend…. Hoe de weg ernaar toe en hoe het weekend verliep, lees je hier…

Zaterdag 13 juli begon het allemaal. De eerste training van het sportrusten schema (dag 1 van 100) stond op het programma. Al snel daarna ging ik met mijn gezin een week naar Kijkboerderij Pierlapont. Een week geen wifi, geen elektriciteit. Een week alleen tijd voor elkaar. Ook gaf ik mijn lichaam een week rust. Ik bewoog, maar ging niet sporten. Helemaal zen kwam ik thuis. Nog nooit was onze vakantie zo relax.

De auto was bij thuiskomst nog niet uitgepakt of ik ging weer een rondje lopen. Of het de week ‘niets doen’ was of iets anders, de eerste hobbel in de aanloop naar de marathon. Ik voelde een paar pijntjes en o.a, mijn achillespezen begonnen te haperden. Daarom zat ik donderdag 15 augustus bij de fysio. Het advies van Andries: wel blijven lopen, geen duurloopjes, en op de traptrede mijn oefeningen doen. Begin september ging ik nog een keer naar hem terug en met de marathon die steeds dichterbij kwam, had Andries wel zijn vraagtekens. Maar als je mij een beetje kent, ik geef niet zomaar op.

Dus ik bleef trainen, de klachten werden steeds minder totdat ze helemaal verdwenen waren. Maar toen kwam de grote vraag, op welke schoen ga ik deze marathon lopen. Tijdens de marathon van Rotterdam liep ik nog op de Nike Vaporfly 4%. Deze supersnelle schoen bezorgde mij de mooiste marathon tot dan toe. Opnieuw was ik op zoek naar een snel schoentje. Samen met Frans ging ik op zoek naar de ultieme schoen. Helaas vond ik deze niet direct bij hem in de winkel. Terwijl ik met hulp van hem verder zocht, appte Guus dat Frans net een nieuwe schoen in de winkel had. Echt iets voor mij. Die zelfde avond bezorgde hij deze schoen nog bij mij thuis. Ik voelde mij net Assepoester toen ik de Asics Glideride aantrok. Dit moest de schoen worden waarop ik een PR zou gaan lopen.

Ondertussen had ik mijn doel ook bijgesteld. Had ik mij 23 november 2018 al ingeschreven en een eindtijd van 3.50 opgegeven, liep ik in april dit jaar in Rotterdam exact 3.44, dacht ik nu de lat eens lekker hoog te leggen en te gaan voor een eindtijd van 3.30.

Maar op woensdag 9 oktober dacht ik dat alle trainingen voor niets waren geweest. Mijn kuit zou toch geen roet in het eten gooien? Pijn tijdens het lopen, ik had er zelfs af en toe geen controle meer over. Maar wat fijn, ondanks een volle agenda bij de fysio kon ik de volgende dag terecht. Marc gaf mij een fijne dryneedling behandeling.

Eigenwijs zoals ik ben ging ik de volgende dag een kort rondje rennen, heel rustig, echt een herstelrondje. Dat had ik misschien beter niet kunnen doen. De klachten waren natuurlijk nog niet verdwenen. Zondag deed ik nog een rondje, en nu besefte ik eindelijk dat ik nu echt rust moest gaan houden, wou ik een week later echt kunnen starten. Dat is dus wat ik deed.

Inmiddels was het de laatste vrijdag voor de marathon, nog één keer moest ik mijn kuit gaan testen, ik stond te popelen om te gaan lopen. 4,2 km liep ik, nog niet pijnvrij, maar te weinig pijn om niet te kunnen starten. Die middag kon ik nog een keer bij Marc terecht. Groen licht. Ik zou gaan starten, in het achterhoofd er rekening mee houdend dat uitstappen ook een optie is en dat 3.30 nu misschien niet mijn eerste doel moest zijn, maar wel een PR.

En toen was het bijna zover. Nadat onze jongste dochter eerst nog even moest afzwemmen voor B, werd ik net nadat zij haar diploma kreeg, bij het zwembad opgepikt. Met ons topteam, 5 lopers en PA reden we gelijk door naar de Expo. Nog 36 minuten hadden we de tijd om al vast een beetje sfeer te proeven voordat zij zouden gaan sluiten.

Een paar fotootjes maken, een nieuw paar sokken, een armband met eindtijd… en door naar de laatste koolhydraten. Buiten op het terras van Eddy Spaghetti genoten wij van pasta, pizza en tiramisu. Het was ontzettend gezellig, maar we moesten naar bed, dus op naar onze Airbnb. Om de hoek bij Artis verbleven wij op een fijn plekje.

Om half 7 ging de wekker, terwijl de één at, stond de ander onder de douche en vulde de ander zijn camelbag…. Veel tijd hadden we niet, maar genoeg tijd om op tijd in het Olympisch Stadion te zijn. Maar daar heb ik dan ook alles meegezegd. De rij voor de dixies was zo lang dat wij nog in de rij stonden toen ons startvak losging.

Maar eindelijk was het echt zover, we waren gestart. En soms loopt ook dat anders dan je verwacht. Binnen de eerste kilometer, vlak bij ons oude huis aan de Olympiakade stonden we plots stil. De eerste kilometer werd daardoor gelijk de langzaamste kilometer van deze marathon. Op dat moment nam ik al een beslissing. 3.30 is niet meer haalbaar. Daarvoor had ik een te strakke planning. Maar de PR verloor ik niet uit het oog. Ik begon op tempo, maar op een gegeven moment werd mijn hartslag leidend.

Niet alleen hobbels op de weg erheen. Ook de weg zelf ging niet vlekkeloos. Had ik deze keer de waterzak niet vergeten, kreeg ik er bij km 10 geen water meer uit. Dus toch langs alle drinkposten, korte stop om mijn bekertje tot de bodem op te drinken. Ook verloor ik nog een gelletje onderweg. In plaats van 11 had ik er nu nog maar 10 en moest ik mijn schema dus omgooien anders kwam ik aan het einde tekort.

Geen negatieve split, wel een snelste 30 km, de laatste 100 m in het stadion in 4.04/km en een PR (slechts 57 seconde knabbelde ik van mijn beste tijd af) op de marathon. Allemaal liepen we een tijd onder de 4 uur, dus volgend jaar een plekje in Runnersworld magazine. Ik heb genoten van de reis er heen en het weekend samen met 5 toppers.

Heel veel dank aan iedereen die heeft bijgedragen aan dit resultaat:

Andries en Marc van FysioBrummen

Frans van Running Center Zutphen en Guus Beking van Topmotion Gelderland

Onze supporters (Anneke, Alie, Robert en Suzanne), die sinds de marathon van Berlijn in 2016 de stad doorkruizen om ons op allerlei punten aan te moedigen.

Iedereen die mij volgde via Strava

Iedereen die mij appjes stuurde voor, tijdens en na de race. Mijn telefoon was ontploft. Meriel super ook om te horen dat mijn race bijna net zo spannend was als die van Eliud Kipchoge een week eerder in Wenen.

Vooral mijn loopmaatjes (Gerrianne, Annemarie, Maaike, Paul en deze keer geen loper maar PA (in ruime zin van het woord) Marijke), hoe fijn is het om deze momenten samen te delen en zoals Annemarie vanmorgen zei: ‘avonturen sparen’.

Het thuisfront die het bijna dagelijks mogelijk maakt dat ik mijn ding kan doen. En hoe fijn als je halverwege de race wordt aangemoedigd door je trouwste fans (dit is zelfs teug te zien op AT5) en ze plots vlak voor de finish nog een keer opduiken.

Ik blijf vandaag nog even in deze mooie bubbel en ga mij langzaam opmaken voor de voor de volgende race.